อาหารอังกฤษแบบดั้งเดิมอาจไม่ได้รสจัดเหมือนอาหารไทย หลายเมนูออกเค็ม มัน หรือค่อนข้างเรียบง่าย แต่ไม่ได้แปลว่าไปอังกฤษแล้วจะมีแค่ Fish & Chips หรือแซนด์วิชให้กิน เพราะในเมืองมหาวิทยาลัยมีอาหารนานาชาติให้เลือกเยอะมาก ทั้งอาหารอินเดีย จีน เกาหลี ญี่ปุ่น ตะวันออกกลาง และร้านไทย

สิ่งที่ทำให้หลายคนต้องปรับตัวจริง ๆ คือราคา ร้านอาหารมีให้เลือกเยอะก็จริง แต่ถ้ากินข้างนอกทุกมื้อ ค่าใช้จ่ายจะสูงขึ้นมาก นักเรียนส่วนใหญ่จึงต้องแบ่งให้ชัดว่า มื้อไหนจะซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ต มื้อไหนจะทำเอง และมื้อไหนถึงค่อยออกไปกินกับเพื่อน

ชีวิตจริงจึงไม่ได้มีสูตรเดียว บางคนชอบออกไปลองอาหารใหม่ ๆ ขณะที่บางคนกินข้างนอกไม่กี่ครั้งก็เริ่มกลับมาทำอาหารเอง เพราะทั้งประหยัดกว่าและได้รสชาติที่คุ้นเคยมากกว่า

สำหรับคนที่ไม่ชอบขนมปังหรืออาหารเย็น Meal Deal อาจไม่ได้เหมาะกับทุกวัน บางคนซื้อเฉพาะวันที่รีบ ส่วนวันที่อยากกินกับเพื่อนก็มักสั่ง Domino’s, McDonald’s หรืออาหารฟาสฟู๊ดมาแชร์กัน เพราะหารค่าใช้จ่ายต่อคนแล้วน้อยกว่าการออกไปกินร้านเต็มมื้อ

Meal Deal จึงเป็นเหมือนตัวช่วยของบางวัน มากกว่าจะเป็นคำตอบของทุกมื้อ เพราะเมื่อกินแซนด์วิชหรืออาหารพร้อมรับประทานต่อเนื่องไปสักพัก หลายคนก็เริ่มอยากกลับมากินข้าวและอาหารร้อน ๆ มากขึ้น

สำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบขนมปังหรือแซนด์วิช การทำอาหารเองมักกลายเป็นทางเลือกหลัก วันไหนมีเวลาก็ทำครั้งละเยอะหน่อย แบ่งใส่กล่องแล้วเก็บไว้กินมื้อต่อไป เวลากลับจากมหาวิทยาลัยก็แค่อุ่น ไม่ต้องเริ่มทำใหม่ทุกวัน

อาหารที่ทำไม่จำเป็นต้องซับซ้อน แค่หุงข้าว ผัดเนื้อ ทอดไข่ หรือทำเมนูง่าย ๆ ที่กินได้หลายมื้อก็ช่วยให้ชีวิตสะดวกขึ้นมาก และสำหรับบางคนยังรู้สึกสบายใจกว่า เพราะเลือกวัตถุดิบและดูแลความสะอาดเองได้

เครื่องปรุงเอเชียหาได้ง่ายกว่าเมื่อก่อน ทั้งน้ำปลา ซีอิ๊ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เครื่องแกง และซอสพื้นฐาน มีขายตามร้านไทย ร้านเกาหลี ร้านเอเชีย หรือบางซูเปอร์มาร์เก็ต เพียงแต่ตัวเลือกอาจไม่เยอะเท่าที่ไทย และบางยี่ห้ออาจไม่มี

วัตถุดิบเฉพาะอย่าง เช่น ใบกะเพรา หรือเครื่องแกงบางชนิด อาจแพงกว่าหรือหาไม่ได้ทุกพื้นที่ บางวันจึงต้องเลือกของอื่นแทน แต่ถ้าอยากกินจริง ๆ ก็ยังพอหาซื้อได้ เพียงต้องยอมจ่ายเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

บางวันน้อง ม. ก็ยอมซื้อพริกคั่วกลิ้งมาทำคั่วกลิ้งเนื้อ เพราะ “กินแล้วคิดถึงที่ไทยเลย”

เรื่องเนื้อสัตว์ก็ขึ้นอยู่กับร้านและประเภทของสินค้า รุ่นพี่บางคนรู้สึกว่าหมูบางแบบมีกลิ่นที่ไม่คุ้นเคย จึงต้องลองเปลี่ยนยี่ห้อ เลือกชิ้นส่วนอื่น หรือซื้อจากร้านเอเชียแทน ประสบการณ์นี้ไม่ได้เกิดกับทุกคน แต่เป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่อาจต้องใช้เวลาปรับตัว

ส่วนเนื้อวัวกลับเป็นหนึ่งในของที่ประทับใจ เพราะราคาและคุณภาพค่อนข้างคุ้มเมื่อเทียบกับที่ไทย บางวันแค่ซื้อเนื้อกลับมาทำสเต๊กเอง ปรุงง่าย ๆ ด้วยเกลือและพริกไทย ก็อร่อยมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปกินที่ร้าน

น้อง ร. บอกว่า “Fish & Chips ลองครั้งหนึ่งก็โอเค แต่ถ้ากินบ่อย ๆ ก็เลี่ยน”

ส่วนอาหารไทยมีให้เลือกในหลายเมือง แต่รสชาติอาจไม่ได้เหมือนอาหารไทยที่คุ้นเคยทุกร้าน บางแห่งปรับรสให้เหมาะกับลูกค้าท้องถิ่น บางแห่งใช้วัตถุดิบทดแทน หรือออกไปทาง Fusion มากกว่าอาหารไทยแบบดั้งเดิม

ถึงรสชาติจะไม่เหมือนที่ไทยทั้งหมด แต่หลายครั้งแค่ได้กินส้มตำ ต้มยำ กะเพรา ลาบ ผัดไทย หรือผัดซีอิ๊ว ก็ช่วยให้หายคิดถึงบ้านได้ เพียงแต่ราคาต่อมื้อมักสูงกว่าการทำกินเองพอสมควร จึงเป็นมื้อพิเศษมากกว่ามื้อประจำ